رواية رائعة لسارة سمير ج٢

فى كل وقت لهبوط على خدها حاضر مش هزر...دى ياسمين بعتلى رساله عشان تقولى هتابت النهارده عند مامتها...بس هو انتى بتغيرى ولا ايه...انها كلامها بغمزه من عينه
تلون وجها بالوان الاحمر واردفت بتوتر اا..انا..كن.
ابتسم يوسف على ترددها وتصبغ وجها باللون الاحمر امسك ذقنها باطراف اصعبها ورفع وجها له
يوسف بصلى
نظرت له وتاهت فى بحور عينها
يوسف بهدوء انتى بتغيرى عليا
اردفت بكل حب انا بحبك
جالس على مقعد هزاز فى بهو البيت ماسكا احدى الكتب خاصته وكان شاردا فيها افاق على اليد التى وضعت على عينه
ابتسم بحب وهو يعرف صاحبه هذه اليد كريمه
ابتسمت بغيظ نفسى مره فى حياتى متتعرفيش عليا
استدرها ليه وجذبها واجلسها على ساقه واردف بحب خليها فى نفسك عشان مش هيحصل...محدش مش هيعرف يتعرف على روحه
امسكت دقنه الذى تزينها اللحيه وبها بعض الشعر المنبت باللون الابيض الذى يدل على كبر سنه يا سلام يعنى انا روحك
ابتسم  روحى وقلبى وعقلى وكل ما فيا...دا انتى الحاجه البقيلى...كفايا حرمانى من اخوكى كل السنين دى
تلاشت ابتسمته ورسمه مكانها الحزن انا نفسى اشوفه انا كمان...انا اه متابعيه على الفيس وتوتير وانستا بس
صوره مش مكفينى...نفسى اعيش احساس الاخوه معه 
احتضنها بحزن خلصى انتى بس امتحاناتك ...اكون اتصرفت وننزل مصر ... واخليكى تشوفيه بس من بعيد
اردفت بلهفه بجد يا بابى
ابعدها عنه ونظر لها بجد يا قلب بابى هو كمان وحشنى ومش مكفينى صوره نفسى اشوفه واشبع من طالته
واردفت بدعاء ربنا يجمع شملنا قريب
ربت على ظهرها بحنان وادرف باماء يارب
كان يحدق بيها وهى نائمه بجنبه على الفراش تشبه الفرشات ناعمه ورقيقه ...وعده بانه لا يقدر ان يقدم لها الحب ...لكن قلبه خانه وتمرد عليه واحب الذى اسرته بهدوئها وعفويتها ..نعم هو احبه..احب للمره الثانيه
فتحت عينه وجدت يحدق بها وشاردا بيها اعتدلت وابتسمت بخجل صباح الخير
افاق من شرودها واردف صباح النور..على فراشتى
ضيقت عينها بتعجب على هذا اللقب فراشتك...انا فراشتك 
مد يدها يزيح بعض الخصلات من على وجه من اثار النوم امم فراشتى..انتى من النهارده بقيت اسمك فراشه ...فراشتى انا ..انا وبس
ابتسم بخجل واؤمات براسها موافقه على حديثه الذى يجعل قلبه يدق پعنف
ابتسم بمشاكسه على فكره انتى ضحكتى عليا انبارح
نظرت له بتعجب ضحكت عليك
اؤما براسه اه.. قوتلى هعمل بيتزا وضحكتى عليا ومعمتليش وكلتى بعقلى حلوه بالكلمه القولتيها انبارح...وانهى بكلامه وهو يغمز لها بعينه
غضت على شفتها بخجل وازحت المفرش انا هروح اعملك البيتزا...كادت ان تتحرك من جنبه لتجهز البيتزا...لكنها استوقف وهو يجذبها اليه...تؤتؤ انا عوزك تضحكى عليا زى انبارح..
تلون وجها باللون الاحمر من كثره الحرج وكزته وابتعدت عنه مسرعا الى المظبخ لتعد له البيتزا
..اما هو فضحك على حرجه وركضها مسرعا بعيدا عنه
يتبع
الفصل الحادي عشر
كانت ممسكه بقطعه من البيتزا وشارده فى شى ما وجهها حزين للغايه
كان ياكل پشراسه من كثره جوعه لكن لاحظ شرودها 
_مش بتاكلى ليه
افاقت هى من شرودها على صوت حديثها
_احمم .. كنت بتقول حاجه
وضع قطعه البيتزا فى الطبق امامه ونظر لها
_سرحانه فى ايه لدرجه دى اهم منى
نظرت له بحزن دفئ وضعطت هى الاخرى قطعه البيتزا فى الطبق امامها واردفت بحزن
_ سرحانه فى ياسمين.. هى متستهليش منانه كده..احن بنخونها..هى واثقت فيا ودخلتنى بيتها..وفى الاخر
سكتت ولم تعد ان تكمل حديثها
واقف يوسف وذهب اليها وجث على ركبته وامسك يدها
_امل متعمليش فى نفسك ...متجلديش نفسك على حاجه ملكيش يد فيها...انتى كنتى قليله الحيله...المفروض ان اليجلد نفسه انا لانى راجل والمفروض انى اخد قرارتى بنفسى...بس مقدرتيش اكسرلها كلمه امى...الرفضت تتجوز بعد مۏت بابا وكرثت حياته ليا ولمال ابويا لحد مكربتنى وعمتلى ثروه تعيشنى مرتاح لاخر عمرى.
بكت بحزن على حالتها
_بس هى بتحبك قوى..واكيد مش هتستحمل الخبر وهتنهار.
ازال دموعها بيد ..وبيده الثانيه يضغط على يدها لكى تطئمن وتهدى
_اهدى يا امل وبطلى عياط..ومتفكريش فى حاجه لسه محصلتيش...واحتمال متحصليش
ابتسمت بسخريه على حديثها
_المستخبى بيجى فى يوم ويتكشف ولو بعد الف سنه.
_امل عيشى حياتك عشى اليوم بيومه ومتفكريش فى بكرا..انا مصدقت حالتك اتحسنت بعد وفاه وبابكى
ازدات فى بكائها عند ذكر وفاه ولدها واردفت
_انا لولا بابا موصينى عليك وانا افضل معاك بعد مفكرت اسيبك وامشى ل...
اتنفض واقف بذهول تام ...وينظر له بعينان متسعه من شده ذهوله واردف
_تسيبنى وتمشى...انتى عايزه تمشى وتسبينى يا امل
انئبت نفسها على ما اردفت بيها...فهو مصډوم وغاضب وهذا واضح على تعبيرات وجه واقفت لتوضح اسباب تفكيرها فى تركه والابتعاد عنه
_انا..انا كنت بس..
قطعه حديثه هو پغضب
_مش محتاجه لتبرير ...لو عايزه تسيبنى وتمشى براحتك ...محديش هيمنعك...وانا اسف ولو بفرض نفسى عليكى ودى اخر مره تشوفنى فيها... تركها وغادر پغضب والم تركها متصنمه مكانها من صډمتها...فاهى جرحت كبريائه عندما فكرت فى تركه...ابتسم بغباء على نفسه فهو كان يفكر فى مفجاءه لاعترفه بحبه لها
اما هى لا تصدق ما تفوه بيه..قرر تركها من غير ان يسمع توضيحها...سقطتت ارضا پبكاء الم فتذكرت جمله زوجه