رواية قصة سلمى الجزء الاول

مش متعود يغيب يعنى قولت يمكن جيه فى مجموعه تانيه
شهد بنفاذ صبر _ لاء مجاش انهارده
دينا بزعل _ ماشى ياله سلام
ومشت وشهد وسلمى بيبصو على شكلها ولبسها الملفت اوى
وشهد وهى بتنفخ_ ايه هى البيت دى معندهاش ډم ولا حياء
سلمى باستغراب _ مالك 
شهد _ البنت دى بتعصبنى بجد تخيلى كده معجبه بواحد زميلها وهو مش معبرها الولد اصلا ممتاز وجايب 98 وهى رميه نفسها عليه وكمان من البجاحه جيه تسالنى عليه عشان غاب انهارده
سلمى _ معلشى يا شهد انتى عارفه دول فى سن مراهقه
شهد _ هههههههه انتى بس لسه جديده انتى لسه ياما هتشوفى
سلمى _ انتى بتخوفينى ولا ايه
شهد _ لا مش بخۏفك ولا حاجه بس الجيل اتغير كتير وممكن تنصدمى من اللى هتشوفيه ربنا يسهل بقى
سلمى _ ربنا يطمنك هى روما فين 
شهد _ مع مستر مصطفى بيقولها على حاجات تعملها
سلمى بابتسامه _ اوكى
وخلص اليوم والبنات مبسوطين من الشغل الجديد ويفوت كام يوم مفيش اى جديد
وفى يوم
كانت واقف سلمى على المكتب بتاع شهد وبتكتب حاجات وشويه لقت بنت ډخله تجرى
نورهان _ دينا يا دينا
دينا _ ها جيه ولا لاء برده
نورهان بابتسامه _ اه جه واقف تحت مع احمد
دينا بفرحه _ بجد اخيرا ده كان وحشنى اوى متعرفيش ليه مكنشى بيجى الدروس
نورهان _ يا بت اتقلى شويه
دينا _ بحبه يا بنتى اعمل ايه بس
نورهان _ وده من امتى ما محمد كنتى بتقولى كده برده وكريم وفاكره ابراهيم لما كنا فى اولى ثانوى
سلمى كانت بتسمع الحوار وبتقول فى سرها كل دول الله ېخرب بيوتكم يارب ارحمنا 
دينا _ لا يا بنتى كل دول شباشب محمود هو الاصل
نورهان _ هو بس عشان مطنشك هتموتى عليه
دينا _ بطلى غلاسه بقى وقولى مكنشى بيجى ليه
نورهان باستعباط _ وانا ايه اللى هيعرفنى
دينا _ وحياة امك يعنى احمد مقلكيش انتى هتعمليهم عليه
نورهان _ يالهوى ع طول لسانك قالى بس مش هقولك
وطلعتلها لسانها وجايه تمشى دينا وقفت قدامها
دينا _ خلاص بقى يا نور بقى يالله قولى بقى
نورهان _ ماشى يا ستى بصى هو كان تعبان عنده دور برد شديد عشان كده مكنشى بيجى الدروس
دينا _ يا حرام ان شالله اللى يكرهه
نورهان _ اه ياحنين
دينا _ ما تلمى نفسك يا بت انتى
نورهان _ هههههههههههههههه طيب ياله بقى عشان ندخل نقعد
دينا _ طيب بس هو مش هيطلع بقى عاوزه اشوفه
[[system-code:ad:autoads]]نورهان _ هتشوفيه دلوقتى يا اختى ياله بقى قدامى
سلمى كانت بتسمع الحوار وهى مستغربه الكلام واللى بيحصل وبتقول فى نفسها ده احنا مكناش بنات داحنا كنا بنتكسف من ضلنا انا بجد مش مصدقه ان معدشى فى حياء كده 
شويه ودخل ولدين زى القمر شدو انتباه سلمى اللى كانت اول مره تشفهوم للحظه وبعدين كملت شغلها تانى عادى
محمود _ اوبااااا من القمر دى
احمد _ قمر مين 
محمود _ البنت اللى واقفه عند المكتب دى
احمد _ ايه ده ده وجه جديد معداتشى عليا قبل كده
محمود _ هو انا اغيب حصه القمر نزل ع الارض
احمد _ اه يا عم الرومانسى ياله قدامى
محمود _ طب اعرفلى هى مين الاول
احمد _ طيب تعالى معايا
محمود _ هتعمل ايه يا مچنون
احمد _ ياعم تعالى بس وانت سكت
احمد خد محمود وقربو على سلمى
احمد _ السلام عليكم لو سامحتى هى ميس شهد فين
سلمى _ هى بتكلم مستر مصطفى وجيه اهوه ثوانى
فضلو ساكتين شويه وعين محمود منزلتشى من على سلمى بس هى كانت مركز فالورق اللى معاها
حلقه هديه 
الحلقه الخامسه
_______________
فضلو ساكتين شويه وعين محمود منزلتشى من على سلمى بس هى كانت مركز فالورق اللى معاها
احمد _ هو حضرتك جديده معانا
سلمى بابتسامه _ لاء انا ميس سلمى هساعد مستر مصطفى
محمود فضل متنح ليها وهو مش مصدق ان القمر اللى خطڤ قلبه ده اكبر منه
احمد باستغراب _ بجد يعنى انتى كبيره عننا
سلمى _ اه انا فأخر سنه فى كلية الاداب وبدراب هنا مع مستر مصطفى
احمد _ اها اهلا بحضرتك
احمد بص لمحمود اللى فى دنيا تانيه
احمد _ ياله يا محمود بقى
محمود _ هاااااااا
احمد _ ياله يابنى ندخل عشان لحق مكان
سلمى _ مش انت عاوز ميس شهد
احمد _ ها اه هبقى اكلمها بعد الحصه بقى عن اذنك
مشى احمد وهو بيشد محمود معاه ودخلو مكان الدرس وقاعدو فى مكانهم وعيون دينا ونورهان متبعاهم
شويه ودخل مصطفى ومعاه سلمى وبداءت الحصه وكل واحد فى عالم تانى محمود سرحان فى سلمى ودينا متنحه لمحمود ونورهان واحمد ما بينهم نظرات وابتسامات طول الوقت
ونسيب بقى ابطالنا الصغيرين اللى مشاعرهم بداءت تتحرك سواء كانت المشاعر دى حقيقيه او لاء بس مقدرشى انكر انها اتحركت
ونروح حتى تانيه خالص
فى بيت صغير وشيك وبسيط جدا كانت قاعده سرحانه ودمعاتها خانتها وهى بتفكرر فى حالها وشويه الباب يتفتح وتمسح دموعها بسرعه
سامى _ نهى يا نهى
نهى