رواية هتجنيني بقلم ايمي عبده ج٤

الفصل الواحد وعشرون حتى الفصل الثامن والعشرون والأخير
فارس اخرسى أنا اللى غلطان إنى بعاملك كبنى ادمه وبدأ يقلع هدومه بعصبيه وبيقرب منها والشړ ماليه
حنين إنت هتعمل إيه لأ أوعى بلاش أرجوك والله أنا بريئه 
فارس هيبان إن كنتى بريئه ولا لأ 
حنين لاااااااااا
شويه ورجع زين البيت لقى أمه فى المطبخ
فاطمه مش تبارك لاخوك
زين خير يارب
فاطمه حنين حامل
زين پصدمه نعم
فاطمه إيه يا ابنى مالك بقولك حامل
زين مين قال كده
فاطمه أنا 
زين ليه كنتى دكتوره
زين عندها برد فى المعده مثلا إنتى جبتيلها دكتور وكشف
فاطمه لأ 
زين خلاص يبقى مفيش تأكيد اومال فين فارس لسه مرجعش
فاطمه من فرحته أول ما عرف طلعلها جرى
زين بفزع يا نهار أزرق إنتى قولتيله
فاطمه آه الله هو فى إيه
طلع زين يجرى على فوق ويخبط على الباب جامد عايز أخوه يفتحله قبل ما يعمل كارثه أو قټلها
زين افتح الباب بدل ما اكسره 
زين ياغبى مش تتأكد من الكلام قبل ما تضيعها عجبك اللى عملته ده
زين فضل يضربه وهو مستسلم إحساسه بالندم مخليه مټخدر
وامه طلعت وراه ومهياش فاهمه حاجه لقت زين بيضربه بدأت تحوش
زين ماما لوسمحتى اطلبيلها دكتور بسرعه
فاطمه دكتور ليه ولسه هتقرب وتحركها منعها زين خوفا عليها لتشوف الكارثه اللى ابنها عملها ومتستحملش
زين ارجوكى يا ماما 
فاطمه حاضر أما نشوف آخرتها
وأول ما فاطمه خرجت
زين مسك فارس من كتفه وهزه جامد فوق بقى
فارس أنا اللى دبحتها بايدى أنا اللى قضيت على اللى فاضل بينا أنا اللى كسرتها وذلتها
زين ركز وفوق 
فارس مش وقته
زين لأ وقته عشان تصحصح وتركز مش عايزين حد ينتبه على حاجه فاهم
فارس حاضر
فارس خد شور وغير هدومه وفاق
زين أنا رايح أجيب الدوا وأوصل الدكتور محدش يطلع عند حنين مفهوم
فاطمه هو فى إيه 
زين مفيش بس اللى بقوله محدش يخالفه 
بعد مازين مشى
فاطمه لأ بقى أنا لازم أفهم فى إيه مالها حنين
فارس مش وقته ياماما
فاطمه لأ وقته خبطت بايديها على صدرها يالهوى
فارس إيه فى إيه 
فاطمه تكون سقطت
فارس بس يا ماما أنا على أخرى 
فاطمه الله مش بطمن على حفيدى
فارس حفيدك عند شهد هنا مفيش أحفاد
فاطمه ليه بقى ماهو ابنك يبقى حفيدى ولا شهد بنتى وإنت مستلفاك
فارس يارب ماما متحرقيش دمى وبطلى كلام فى الموضوع ده وعشان تسكتى حنين ماكنتش حامل
فاطمه وإنت هتفهم عنى لأ حامل ولا طلع كاذب لأ حمل الدكتور دا أصلا مش بتاع نسا إيش فهمه
فارس ياماما ارحمينى بقى
فاطمه ياابنى متزعلش أنتو لسه صغيرين بكره تعوضوه
فارس مفيش بكره وماكنتش فيه حمل من أصله 
فاطمه طيب متزعلش يمكن زى ما أخوك قال برد فى المعده وأنا اللى استعجلت
فارس بندم ياريتك سكتى يا أمى ومستعجلتيش
فاطمه وليه بقى طب دا فال كويس أنا نفسى أفرح بيك
فارس انسينى ياماما كفايه زين وشهد
فاطمه ليه بقى أنا نفسى أشوف ولادك
فارس بعصبيه ريحى دماغك مش هتشوفيهم
فاطمه يالهوى دا كلام تقوله اخص عليك طب إيه رأيك بكره تطلع حامل وتقول ماما قالت
فارس پغضب ياماما كفايه بقى حنين مش حامل ومستحيل تحمل
فاطمه مستحيل ليه بقى
فارس عشان أنا ملمستهاش خالص من يوم ما اتجوزتها و كلامك خلانى شكيت فيها 
فاطمه اترمت على الكرسى من الصدمه وافتكرت إن حنين من ساعه مادخلت البيت وهيا مابتفرحش وفارس موجود وفهمت سبب الحزن اللى دايما فى عينيها 
زين رجع بالدوا وأول ما شاف منظرهم فهم كل حاجه معلقش كتير أدى الدوا لفارس وقاله إنها محتاجه ليه لحبه وحنانه لازم هو اللى يهتم بيها وينسيها اللى شافته منه من قسۏة وۏجع
فارس خد الدوا وطلع لحنين قعد بكرسى جنبها كانت مبتتكلمش ولا بتدى أى انفعال حتى الدموع منزلتش
زين اخد فاطمه وحاول يهديها ويراضيها لكنها كانت غضبانه جدا وحزينه لدرجه انها ڠضبت عليه هو واخوه وشبه مقطعاهم
فضل جنبها وبالليل شد الكنبه جب السرير ونام عليها والصبح أول ما نور حنين فتحت عنيها لبست روب من بتوعه وخرجت من الاوضه ومن الفيلا وهو قلق وصحى ملقهاش افتكرها فى الحمام بس سمع صوت باب الجنينه بيتفتح استغرب إحنا 
فارس باستغراب ماما مين
حنين مامتى أوعى هتأخر
فارس حنين إنتى عارفه مامتك فين
حنين أيوه عند ربنا أنا رايحه ليها هيا بتحبنى مش هتزعلنى
فارس بفزع إيه لأ حنين ارجوكى اهدى وتعالى معايا 
حنين لأ إنت وحش أنا عايزه ماما
فارس هجيبهالك بس تعالى
حنين لأ إنت كداب أنا عايزه ماما
فارس شدها وډخلها الفيلا بالعافيه وهيا عماله تصرخ والبيت كله صحى وآخر ما غلب شالها على كتفه وطلع بيها الاوضه وهيا عماله تضربه على كتفه
حنين أنا عايزه ماما سيبنى
فاطمه ياعينى يا بنتى 
زين لأ دى عايزه مراقبه بدل ما تعمل فى نفسها حاجه
فاطمه أنتو السبب لو جرالها حاجه عمرى ما هسامحكم 
زين وأنا ذنبى إيه
فاطمه ذنبك إنك كنت عارف وساكت
عز فى إيه ومين بيزعق عالصبح
فاطمه بحزن دى حنين
عز حنين ليه مالها
زين الحمى زادت عليها وبتخرف وعاوزه أمها 
عز أنتو مش جبتولها دكتور
زين أيوه بس قال الموضوع هيطول شويه 
عز لا حول ولا قوه إلا بالله اطلعيلها يافاطمه البنت يتيمه ومحتاجه أم جنبها
فاطمه حاضر وبتبص لزين بغيظ من غير ما عز ياخد باله
فاطمه طلعتلها لقت فارس مكتف ايديها وهيا واقفه فى حضنه وضهرها ليه
فارس اهدى بقى والنبى 
فاطمه يالهوى إنت بتعمل إيه سيبها 
فارس اسيبها ازاى دى عايزه ټنتحر
فاطمه يالهوى 
وقفت فاطمه أدامها ومسحت دموعها وبتحاول تهديها
حنين خليه يسيبنى والنبى
فاطمه يابنتى ما إنتى هتأذى نفسك
حنين لأ بس ابعديه عنى خليكى معايا
فاطمه حاضر ياحبيبتى سيبها يافارس
فارس لأ
دى ممكن تعمل أى حاجه
فاطمه سيبها ياابنى كفايه اللى هيا فيه 
فارس ياماما
فاطمه فارس سيب البنت
فاطمه انت آخر واحد تتكلم عن السماح بعد اللى عملته فيها غور من وشى الساعه دى
فارس سابها وهيا جريت استخبت فى حضڼ فاطمه وفاطمه فضلت تهديها وتطبطب عليها
فارس ساب الأوضه ونزل قعد فى الجنينه مهموم وشايل هم جبال
فارس بعد تماما وبقى ينام فى أوضه شهد القديمه ولا بيكلم حد ولا بيشوف حد حتى الجامعه بطل يروحها ولما اتصلو أعتذر وخد أجازه 
فؤاد ويارا ماكنوش فاضيين بيحضروا الخطوبه ومش عارفين اللى جرى لحنين حتى شهد ماكنتش بتيجى عشان الولاد امتحاناتهم قربت
حنين مع الوقت صحتها اتحسنت والفضل يرجع لفاطمه وقررت لازم تسيب البيت
زين جاتله مكالمه من يارا بتقوله إن أبوها تعب و نقلوه المستشفى ولازم تسافر فورا هيا وجدها والخطوبه هتتأجل
زين ياستى فى ستين داهيه الخطوبه المهم تطمنو عليه إنتى زعلانه عشان كده
يارا خفت تزعل منى
زين ليه هو بمزاجك أنا لولا إن الوقت ضيق كنت سافرت معاكم عموما أنا هاجى اوصلكم
يارا مفيش داعى
زين ازاى بقى على الأقل أسلم عليكى ولا إنتى مش عاوزه تشوفينى
يارا ازاى بقى دا أنا محتاجالك جنبى دلوقتى أكتر من أى وقت تانى
زين طب أنا هاجى اوصلكم وهاحاول فى أقرب فرصه أحصلكم حتى أنا وحمايا نتعرف كويس ولا إيه 
يارا بكسوف بس بقى يازين آه صحيح أبقى بلغ حنين
زين هه حنين لأ بقول بلغيها إنتى يعنى ميصحش تسمع دا منى أنا عشان متزعلش منى
يارا لأ حنين طيبوبه ومبتفكرش كده أقولك هبلغها وإحنا فى السكه يلا سلام
زين سلام وقفل الخط وبيتنهد
زين أووووف الحمد لله أدى الخطوبه اتأجلت لوحدها وبعدهم مش هيخليهم يعرفو اللى حصل ويمكن نقدر نلاقى حل على ما يرجعو
بلغ أمه وراح وصلهم وسلم عليهم 
طب دلوقتى لا يارا ولا بابا هناك 
وإيه يعنى
هقعد لوحدى يعنى
وفيها إيه ما إنتى طول عمرك لوحدك 
أيوه بس أنا اتعودت على وجودى وسط عيله العيله حلوه أوى 
وعملتلك إيه العيله ماهو اتبهدلتى برضه
أيوه بس لو هما مش موجودين كنت اتبهدلت أكتر دا غير إنهم بيحبونى أوى وأنا كمان بحبهم أوى أوى 
كلهم
طبعا
حتى فارس 
إيه 
فارس نسيتى إنك من ساعه ما جيتى هنا مشوفتيش فرح على ايديه
أيوه بس
بس إيه إنتى هبله لسه هتدوريله على أعذار 
ڠصب عنى بحبه وعلى أد ماجارحنى على أد ما متعلقه بيه وهو ندمان دا أنا عرفت إنه من ساعتها حابس نفسه وحزين
طظ 
لأ طبعا
لأ إيه يستاهل بعد اللى عمله 
ماهو عمل كده من حبه ليا وغيرته عليا
ولا من شكه فيكى وقله ثقته تجاهك
لأ هو بيحبنى والحمد لله إنه متهورش وقټلنى 
كمان ليه بقى
بعد اللى سمعه وكمان من أمه يبقى لازم يصدق وبعدين أنا كمان غلطانه 
ازاى بقى
كلام فارغ لازم تمشى من هنا
فعلا بس 
بس إيه تانى
أشوفه 
إنتى اټهبلتى لأ عشان متتراجعيش
خلاص همشى طب لو حاول يرجعنى
يتربى الأول ويردلك كرامتك اللى اتبعزقت
ازاى
تذلى أنفاسه لحد ما يتعلم الأدب 
وهقدر
وانتى بعيد آه وانتى هنا فى المشمش
خلاص همشى
شالت شنطتها وخرجت من باب الأوضه لقت أم محمد خارجه من اوضه شهد وشايله صينيه الأكل وباين عليها الزعل
أم محمد ياربى هو إيه اللى حصل فى البيت دا بس
حنين جرى إيه يا أم محمد
أم محمد ست حنين حمدلله على سلامتك أخيرا خرجتى والنبى دا الفيلا من غيرك ضلمه
حنين الله