رواية هتجنيني بقلم ايمي عبده ج٤

قريب منه أوى وبيسمعله فارس اتعذب كتيير ودايما الإبن اللى تعب واتعذب بيبقى أقرب للقلب من المرتاح
دا غير إن فارس كان هو دايما اللى موجود زين شغله بيخليه يغيب ويسافر كتير حتى وهو فى أجازه كان دايما بيقضى وقته بره البيت
لو فارس جرى له حاجه ضهره هيتكسر ومش عارف هيستحمل ولا لأ 
زين مړعوپ هو اللى دخل فارس فى الخطه دى هو اللى عرضه للخطړ ازاى مقدرش يحميه 
حزن زين مش بس احساس بالذنب لأ دا كمان أخوه وصاحب عمره
الدكتور خرج من العمليات وكلهم جريو عليه
الدكتور الحمد لله العمليه نجحت
ولسه هيتنفسو بسعاده بس وقفتهم كلمه لكن
الدكتور لكن الخطړ لسه موجود أدامه الليله دى لو عدت يبقى فى أمان ادعوله
فات الليل طويل والوقت سيف عالرقاب وفضلو منتظربن لحد النهار ما طلع بيوم جديد أمل جديد الكل بيتمناه لحد ما اتحققت بكلمات الدكتور وهو بيبشرهم بخروج فارس من مرحله الخطړ وإنه هينتقل لأوضه عاديه بس لسه مافقش
دخلو اتنين اتنين شافوه وخرجوا لإن وجدهم كلهم جوا مش هيبقى كويس للمريض والنهار قرب ينتهى ولسه مفقش والدكتور شاكك لتكون غيبوبه بس لسه متأكدش
الكل قعد حزين بره الأوضه وبيبصوا لبعض بنظرات كلها لوم وعتاب
بس بعد شويه وقت لوم العيون بقى لوم بالكلام
فاطمه أنا عاوزه أفهم إيه اللى حصل ازاى اڼضرب پالنار وليه
إيهاب مهو أأأ أصل دى كانت حاډثه وو وقدر
فاطمه حاډثه إيه دا ضړب ڼار يا إيهاب مش كسر ولا خبطه
إيهاب بص لزين ورجع بص للأرض وسكت
فاطمه بصتله ولفت وشها لزين أخوك إيه اللى عمل فيه كده
زين أنا هقولك 
وحكالها الفيلم كله من أول ما خططوا لحد ما اڼضرب پالنار
فاطمه إيه أنتو اټجننتو وفارس ماله بدا كله دا حتى قليل ما بيروح الشركه هو حرام تسيبوه يرتاح من الهم شويه مش كفايه أبوه وحماه اتفقو عليه جايين أنتو كمان تكملو
عز أهدى يا فاطمه هما
يعنى كانو عارفين إن دا كله هيحصل وفارس مش صغير ومحدش جبره
فؤاد المفروض تفتخرى إن ابنك بطل أنقذ عيلته وبلده من الأشكال دى
فاطمه أنا لا عاوزاه بطل ولا بتاع أنا عاوزه ابنى فى حضنى 
فؤاد دا كلام برضه اومال اللى ولادهم بيستشهدوا على الحدود وفى كل حته عشان يخلصونا من الإرهاب والإجرام يعملو إيه 
فاطمه دول فى الجيش ولا الشرطه لكن دا ماله بيهم
فؤاد ازاى بقى مش واحد عايش فى الدنيا ولازم يبقى ليه دور
فاطمه دوره يعلم أجيال يخرج طلبه مش يضرب پالنار
عز نصيبه اللى اختاره نقول الحمد لله وندعيله
فاطمه انت قلبك حجر هتلاقيها فكرتك عشان تبهدلوه مش كفايه اللى شافه فى دنيته دا ياقلب أمه مفيش يومين قضاهم على بعض مرتاح
عز بصلها بۏجع أنا يا فاطمه كتر خيرك
فؤاد جرى إيه ياجماعه دا بدل ما تدعوله بالشفا
فاطمه أخرس إنت خالص عارف لو ابنى جرى له حاجه مش هسامحك لا إنت ولا هو
عز جرى إيه يا فاطمه وهو إحنا اللى ضربناه پالنار
فاطمه أكتر بعدتوه عن حبيبته بعد ما ربنا هداهم واديه هيسيبلكم الدنيا يمكن ترتاحو
عز فاطمه أنا مش هحاسبك على كلامك دا لأنى مقدر زعلك لكن فارس ابنى وموجوع عليه أكتر منك ومش معنى إنى مبزعقش وأصرخ زيك إن البركان اللى جوايا خامد
زين استهدوا بالله ياجماعه إحنا فى مستشفى وبالعافيه لما رضيو يسبونا نقعد جنبه والزعيق ده هيخليهم يطردونا
وفعلا جه الدكتور وطردهم لأنهم عاملين إزعاج وبالعافيه رضى إن واحد بس اللى يقعد معاه
فاطمه اللى هتقعد ومحدش قدر ينطق ولسه هتطردهم لقت حنين قاعده على الأرض حاطه ايديها على ودنها ووشها وعينيه لون الډم قربت منها وقومتها وطبطبت عليها
فاطمه مټخافيش يابنتى إن شاء الله خير ربنا مبيعملش حاجه وحشه
حنين ونعم بالله
فاطمه إنتى اللى هتباتى جنبه الليله دى والصبح كلنا هنبقى هنا وإن حصل حاجه أو احتاجتى لحاجه اتصلى وفورا هتلاقينا كلنا جنبك
حنين حضنتها أوى وفضلت تبكى بحرقه
فاطمه فضلت تهديها لحد ما بطلت عياط وسابوها ومشيو وبعد ما كانو خارجين من المستشفى زين استأذن ورجع لحنين
حنين زين خير
زين تعالى شيلى السرير ده قصادى
حنين ليه 
زين عشان لو شديته لوحدى هيعمل صوت مزعج وإحنا فى مستشفى
حنين طب هتنقله ليه
حنين شيلى وانتى ساكته 
حنين حاضر
كان فى سرير صغير فى الأوضة اللى فيها فارس جابوه عشان المرافق شالوه ونقلوه جنب سرير فارس 
حنين ادينا نقلناه وبعدين
زين ولا قابلين بدل ما تقعدى تعيطى نامى جنبه يمكن قربك منه يساعده يفوق
حنين تفتكر
زين بيتهيألى كده 
وسابها وخرج وهيا واقفه مكسوفه وأول ما خرج ومشى كام خطوه سمع صوت باب الاوضه بيتقفل ابتسم وخرج من المستسفى لقاهم كلهم واقفين
يارا خير يا زين رجعت ليه
زين نسيت ساعتى جوه
عز طيب يلا بينا عالبيت
فؤاد يلا يا يارا 
يارا حاضر يا جدو
عز يلا فين كلنا هتبات عندى الليله دى عشان من الصبح كلنا نبقى هنا 
فؤاد طب وليه أنا ويارا نبات فى فيلتى القديمه وهنبقى قريبين برضه ولا إيه رأيك يايارا 
يارا مفيش مشكله دا حتى كده أقرب 
إيهاب طيب بالإذن إحنا ياعمى
عز على فين أنتو هتباتو معانا
إيهاب منقدرش نبات عندكم والولاد فى البيت
عز إحنا هنروح كلنا وإنت روح هاتهم وتعالى وجودهم هيخفف همنا شويه
إيهاب حاضر ياعمى
فى النهايه الكل روحوا فيلا عز ماعدا يارا وجدها
وبعد ما روحو فاطمه برضه مسكتتش فضلت تلومهم
زين ياماما محدش تخيل إن دا كله يحصل
فاطمه بتسلم أخوك لهم وتقولى متخيلتش كنت فين ساعتها ماحمتش أخوك ليه
فاطمه بتسلم أخوك لهم وتقولى متخيلتش كنت فين ساعتها ماحمتش أخوك ليه
زين پغضب كفايه يا أمى أنا لو بايدى كنت خلتهم طخونى أنا
فاطمه بلهفه بعد الشړ عنك يا ابنى أنا مش قصدى
زين بۏجع ليه يا أمى مادا شغلى لكن مش شغله
فاطمه بحزن مش مهم شغل مين إنت ابنى وهو ابنى دة إنت كل ما تخرج لشغلك بدعى ربنا ينجيك ويرجعك لينا بالسلامه كل ما أسمع عن ظابط اټصاب ولا اسټشهد قلبى بيبقى هيقف وادعى إنك تكون بعيد 
قربت منه وخدته فى حضنها
وبعدها فاطمه سكتت لإن كلامها جارح والكل مش ناقص ومحدش كان بايده حاجه ولا جبره على حاجه دا اختياره ونصيبه
وبعدها كلهم راحو كلهم اوضهم
عز وفاطمه فى اوضتهم وشهد ومى فى اوضه شهد وايهاب ومالك فى اوضه زين 
كلهم فى اوضهم لكن محدش جاله نوم من القلق لحد الوقت ما اتأخر ومن الإجهاد نامو وزين راح قعد فى ركنه فى الجنينه ويارا كانت فى الشباك ولما شافته نزلتله وراحت قعدت معاه كان حزين وحاسس بالذنب 
يارا وإنت ذنبك إيه دا نصيبه واختياره
زين وعيونه فيها دموع معرفتش أأمنه كويس معرفتش احميه 
يارا عارفه أد إيه فارس غالى عند زين بس متخيلتش لدرجه إنها تشوف دموعه قربت منه وخدتنه فى حضنها تهديه وهو حضنها أوى وهو خاېف لحد ما التعب غلبه ونام فى حضنها وهيا أول ما اطمنت إنه نام نامت هيا كمان
طلع النهار ونور الشمس فوقهم صحيت لقته فى حضنها صحته بهدوء 
يارا صباح الخير 
زين صباح النور 
يارا أنا لازم أمشى لإن لو حد شافنا كده هيفهم غلط
زين مايفهم اللى يفهمه ولا إنتى ناسيه إنى جوزك
يارا لأ يا قلبى وإلا ماكنتش اتجرأت وجيتلك فى وقت زى ده
زين عارف بس بصراحه إنتى جيتى فى وقتك كنت محتاجلك أوى 
يارا وأنا جنبك على طول أنا لازم أقوم جدو هيصحى ومش عاوزاه يزعل منى أنا جيتلك من وراه
زين طيب خلاص يا يارا 
يارا يعنى مش زعلان
زين لأ زعلان
يارا طب أراضيك ازاى
__________
الكل صحى وراحو المستشفى وقبل ما يوصلوا زين إتصل بحنين يبلغها إنهم فى الطريق 
قامت غسلت وشها وهندمت حالها ونادت للممرضه 
حنين معلش لو سمحتى ممكن تساعدينى أرجع السرير دا مكانه
الممرضه حاضر بس هو إيه اللى نقله
حنين هه أنا أأ أصل أصلى كنت عاوزه أبقى قريبه منه
ابتسمت الممرضه ربنا يقومهولك بالسلامه وميحرمكيش منه 
حنين أمين يارب
الممرضه ساعدتها ورجعت الأوضه زى ما كانت وحنين جت تديها فلوس رفضت لأنها حبت تساعدها عشان حست بحبها ليه وۏجعها عليه وكانت شيفاها من يوم ماجه ودموعها مانشفتش لكن حنين أصرت بشده وادتها الفلوس
بعد شويه الجماعه جم يطمنو عليه وزين نزل جاب أكل لهم كلهم محدش فطر ولا كل أكله عدله من يوم ما فارس دخل المستشفى 
جاب سندويتشات وأكلو والدكتور قالهم إنه المفروض كان فاق من إمبارح بس محصلش ومؤشراته الحيويه كويسه ومهياش غيبوبه من العمليه تقريبا عقله اللى رافض يصحى عشان كده الطبيب النفسى اللى فى المستشفى محتاج يستفسر عن شويه حاجات منكم واستأذن وسابهم مع الطبيب النفسى
الكل قلقان وكلام الدكتور رعبهم أكتر والدكتور طلب يفهم تفاصيل الحاډث وزين شرحله الل حصل
الدكتور
إنت متاكد 
زين أيوه زى ما حكيت ليك بالظبط
الدكتور يبقى مفيش صدمات نفسيه يبقى ليه رافض يصحى
فاطمه يا حبيبى يا ابنى انت موعود بضړب الڼار والاڈيه كده على طول
الدكتور انتبه لها وسألها هو اڼضرب پالنار قبل كده
فاطمه أيوه 
الدكتور وإيه اللى حصل ساعتها
فاطمه حكتله اللى حصل
الدكتور أمم فهمت يبقى الحاډثه دى اعادت إحياء ذكرى الحاډثه القديمه 
زين بس دا بيتعالج منها
الدكتور وخف
زين تقريبا هو متابع مع دكتور نفسى
زين اداله إسم الدكتور النفسى والدكتور عرفه وقاله إنه دكتور شاطر وطلب منه يتصل بيه ويجى عشان يتابع معاه حاله فارس ويمكن يقدر يساعده إنه يصحى
زين يعنى إيه مش هيفوق
الدكتور لأ إن شاء الله هيفوق بس هو سامع كل اللى حواليه محتاج حاجه تشجعه يفوق حاجه قويه
فاطمه وحنين وشهد فضلو يبكو بحرقه ويارا مش عارفه تهدى مين ولا مين فى الآخر قعدت ټعيط جنبهم
زين إتصل بالدكتور اللى فارس بيتعالج عنده وجه وبعد مافهم اللى حصل
الدكتور زى ما قلتلك بالظبط لازم توصل لحقيقه الحاډثه القديمه لازم تبرأه قدام ضميره عشان يتقبل اللى حصل ويرجع لطبيعته
زين أنا كنت بدأت أدور فى الحكايه دى بس بعد ما حنين رجعتله وكانو كويسين وبقى يتعالج عندك قلت خلاص بقى كويس ومفيش داعى
الدكتور دلوقتى فى داعى والمسأله بقت مصيريه عقله الباطن بيعاقبه على چريمه ملوش ذنب فيها
زين إتصل بصديق ليه وطلب منه يدور على هند وأمها فى الناس اللى هاجروا من عشر سنين ولقاهم وكانت المفجاءه
بعد ما سافروا بفتره اتجوزت الأم وبعدها بنتها من هناك بعدها هند مرضت بمرض خبيث جوزها لما عرف استندل وطلقها وأمها اتحايلت على جوزها يساعدها فى علاجها رفض وهددها بالطلاق وفضلت تتفرج على بنتها وهيا بټموت ومهياش