رواية هتجنيني بقلم ايمي عبده ج٤

واحد وثق فى نفسه وفى الطرف التانى وفضفضو اللى جواهم ماكنش دا كله حصل
يارا يعنى إنت بتثق فيا
زين طبعا وإلا ماكنتش اديتك اسمى
يارا وأنا كمان بثق فيك
زين عارف
يارا بلاش غرور والنبى
زين على كيفى مادام حبيبى جنبى
يارا ضحكت بكسوف وبتلف بوشها لقت جدها جاى بېدخن
فؤاد حمدلله على السلامه
زين الله يسلمك ياعمى
فؤاد مفيش جديد
زين لأ 
فؤاد والبيه لسه مظهرش
زين لأ ظهر وبلغته وراح يدور عليها
فؤاد يدور عليها فين هو يعرف عنها حاجه دا مفيش مره كلف خاطره حتى يتعرف على أهلها ومعارفها هيدور فين
زين مهو الحال من بعضه 
فؤاد قصدك إيه 
زين يعنى حضرتك لا تعرف أصحابها ولا معارفها برضه 
فؤاد هه أأ بس أنا مطفشتهاش
زين ماهيا جابت آخرها صبرت عليك على أمل فى يوم حد يحبها ويعوضها ولما جه صبرت لحد صبرها ماخلص وبعدت عن الكل
فؤاد يعنى ايه حنين ضاعت كده خلاص
زين لأ محدش ساكت والكل بيدور فى كل إتجاه ومين عارف يمكن الحكايه دى تعقلهم ويتهديوا بقى
فؤاد أبدا بعد اللى حصل ده مش هيطول ضفرها
زين بس نلاقيها الأول وبعدين نشوف ضفرها ولا شعرها
ياترى فين أراضيكى يا حنين
بعد أن غادرت حنين ذهبت إلى صديقتها الوحيده وفاء فى المنصوره وقصت لها كل ما حدث لكن ذلك لم يخفف ألمها بل ظلت حزينه مهمومه منطويه
وفاء لاحول ولاقوه إلا بالله هو إحنا كل يوم هنبقى كده بقى ولا إيه 
أجابتها حنين بحزن ڠصب عنى يا وفاء
وفاء يابنتى ارحمى نفسك دموعك دى مش حل 
حنين طب أعمل إيه 
وفاء لازم تواجهيه والنتيجه حاجه من الإتنين ياتطلقى وتعيشى مرتاحه ياتطلعى غلطانه وتقربى منه وترتاحى
حنين أنا مش قادره خلاص تعبت بس أنا أنا 
وفاء إنتى إيه جننتينى
بكت حنين بحسره بحبه
وفاء الصبر يارب افتكرى خيانته وانتى هتكرهيه
نظرت لها حنين باستغراب خيانته
وفاء طبعا إنتى مش سايبه البيت عشان قفشتيه مع يارا ولو إنى مش مقتنعه حتى لو كان جوزك واطى يارا متعملهاش
حنين فعلا لا يارا تعملها ولا هو حتى فارس بيعتبر يارا زى أخته هو مش خاېن بس مش قادر ينسى
وفاء وانتى كده بتقويه مينساش ببعدك ياهبله قربى منه أكتر خليه ينسى إسمه مش بس المرحومه 
حنين كل ما أقرب يبعد وكل ما أبعد يقرب لما تعبت
وفاء إيه جو الفوازير ده طب هو برىء من الخيانه ويارا بريئه طفشتى ليه
حنين عشان موجوعه
فسألتها وفاء بغباء ليه هو كان بيضربك
حنين لأ ياستى قصدى قلبى اللى موجوع حبيته أوى وهو ساعات كتير كنت بحس إنه بيحبنى وساعات لأ صحيح قالى بحبك بس ماكنتش بصدقه بحس إنه بيقولها تقضيه واجب
وفاء لا والله طب هو مزعلك ابوكى ويارا ذنبهم إيه 
حنين عارفه إيه اللى وجعنى بجد
وفاء إيه 
حنين إنه كان حنين أوى معاها وقدر يمتص ڠضبها
وفاء وفيها إيه مش بتقولى زى أخته 
حنين فيها إن عمره ما كان كده معايا
وفاء وانتى ادتيه فرصه دا كل ما تقربو ويغلط تقلبى إنتى غلطتى لأنك سكتى كنتى قولتيله سبب زعلك مش سيباه مش فاهم وبيخبط فى الحيط
حنين يعنى اشحت حبه
وفاء ياربى البت دى هتجننى دا جوزك يا متخلفه دا أنا خطيبى لو فكر بس مجرد تفكير فى غيرى هولع فيها قدامه واجرى وراه بجركن جاز وولاعه هنشف دمه من الړعب لما يقول حقى برقبتى ويرجع ندمان
حنين هههههههه مجنونه وتعمليها
وفاء آه اومال إنتى فاكره إيه هعمل زيك وأقعد اعيط واسيبوهلها وبعدين إنتى هتحاسبيه على أحلامه كمان دا خيبه إيه دى
حنين يعنى أبقى فى حضنه وهو بينادى غيرى عادى كده
لمعت عينا وفاء وسألتها باستفسار إيه حضنه لأ بقى استنى واحكيلى الحته دى بالتفصيل أصلها مش واضحه
ألقت حنين عليها الخداديات آه يا جبانه بقى أنا بحكى معاكى بسلامه نيه وانتى مخك زباله
وفاء الله مش أفهم واهى دروس تفيدنى برضو أختك داخله على جواز
حنين امشى امشى يا زباله دا عريسك أمه داعيه عليه غورى
نجح إيهاب فى الحصول على الصفقه التى سافر من أجلها لكن بسبب مشكلة حنين أصبح يقل من الذهاب إلى الشركه وأخذ اجازه من الجامعه
بحث زين فى السجل المدنى وظل يبحث عن عمة رشا حتى علم عنوانها وسافر إليها بالمنصوره
هاتفت وفاء فؤاد دون علم حنين وأعلمنه بوجود حنين بضيافتها وأن حنين لا علم لها بهذه المحادثه ولهذا فمن الافضل ألا يأتى حتى تهدأ أعصابها وتعود من نفسها
فؤاد عارف وفاء وأهلها كويس ناس طيبين وبنته عندهم فى أمان وفاء صديقتها من وهما صغيرين مكنوش بيفترقو كانو جيران وفى نفس السن والمدرسة مبعدوش عن بعض غير لما جدها ماټ وأبوها انتقل المنصوره عشان ميراثه وأرضه هناك 
اللى ضايق فؤاد ازاى مفكرش فى وفاء ازاى نسى صديقه بنته الوحيده ووجعه أكتر إنها لجأت لصاحبتها وملجأتش لأبوها لكن افتكر إنها لجأت له فعلا يومها طلبت تروح معاه وهو استهان بكلامها وسابها تخبط راسها فى الحيط يعنى هو فعلا ميفرقش عن فارس بالعكس هو أسوأ لأنها بنته من لحمه ودمه فقرر لما ترجع لازم يحميها من فارس حتى ولو ڠصب عنها
____________
فارس مبقاش يروح الجامعه ولا الشغل ولا البيت طول النهار يلف فى الشوارع يبص فى وشوش الناس يمكن يلاقيها وحاسس بالحسره والندم لأنه ماكنش لها القلب اللى يحتويها دا حتى أصحابها ميعرفهمش سأل كل عيلتها وعيلته ومش لاقيها بقى كل يوم كده ويرجع آخر الليل منظره كفيل يحسس اللى قدامه إنه مدمر نهائى بمجرد ما بېلمس السرير بينام من التعب مبيحسش بنفسه
_____________
وفاء وحنين كانو قاعدين بيتكلمو و سهامأخت وفاء الكبيره كانت موجوده ولفت انتباهها إسم رشا فسألتهم حنين حكتلها وسهام دموعها پتنزف 
حنين بخضه إيه دا فى إيه مالك
سهام بحزن أصلك جيتى على الچرح واتكيتى أوى
وفاء ليه يا أبله إيه اللى
حصل
سهام إنتى نسيتى رشا يا وفاء دى كانت بتحبك أوى وبتجبلك حلويات وشيكولاته كل ما تشوفك
حنين پصدمه إيه 
وفاء ياخبر ألوانه غامقه يعنى أبله رشا هيا نفسها رشا اللى بنتكلم عنها إنتى متأكده 
سهام أيوه نفس الحاډثه ونفس الإسم ونفس إسم خطيبها 
وفاء ياااه دى الدنيا صغيره أوى 
حنين بس ازاى أنتو تعرفوها ازاى آه صحيح إحنا كنا جيران وأكيد شوفتوها مع فارس
وفاء فارس مين ياحاجه أصحى إحنا كنا عيال لما انتقلنا هنا ومكنش لينا خلطه بحد إحنا نعرفها من هنا كانت جارتنا فى نفس الشارع وكانت هيا وابله سهام أصحاب أوى الله يرحمها دا الشارع كله كان زعلان عليها وياعينى أبوها مستحملش وماټ بعدها
سهام الله يرحمها كانت طيبه أوى وحنينه أوى مع الناس كلها
حنين بحزن الله يرحمها
حنين حست إنها اتوضعت فى مقارنه مع واحده مش قدها من الآخر ملاك وهيا جنبها ولا حاجه حست بالعجز أكتر وحزنها زاد
فى الليل الناس بتلجأ للنوم عشان ترتاح من هم وتعب النهار لكن للأسف فى ناس ليلهم چحيم كوابيس
حنين قامت مفزوعه وهيا بتصرخ من كابوس شافته
وفاء بفزع إيه فى إيه 
حنين بدموع كابوس وحش أوى 
وفاء بهدوء طب خدى اشربى كوبايه المايه دى كده واهدى
حنين بعد ما شربت أنا تعبت حتى النوم مش سيبانى اتهنى عليه
وفاء باستغراب هيا مين دى
حنين رشا
وفاء مييين
حنين حبيبه فارس القديمه
وفاء متفكريش فيها كتير وانتى ترتاحى واديكى قولتى حبيبته القديمه يعنى انتهت وانتى مش من حقك تحاسبيه عليها
حنين لأ من حقى لأنها ما انتهتش دا لحد دلوقتى بيفكر فيها تخيلى لما أبقى نايمه جنبه وبيحلم بيها بسمعه وأنا نايمه بيقول إسمها 
وفاء مش يمكن إنتى فاهمه غلط وميكنش حب دا مۏتها كان فيلم ړعب وقدام عينيه وكان لسه صغير والصدمة تعبته أوى 
حنين أنا معاكى دا فى نومه طب وصحيانه دا أنا وهو مكناش زوجين طبيعين أبدا عيشتنا كلها قلق وخوف ودايما بيبعدنى عنه أنا اللى هيجننى هو اتجوزنى ليه ليه لما هو مبيحبنيش 
وفاء طب اهدى بس وكله هيبقى تمام
حنين اهدى ازاى هيا اللى ليها ضره بتهدى
وفاء ضره
حنين أيوه وأنا ضرتى مش عاديه دى عفريته يعنى حتى الخناق مش هعرف اټخانق معاها
وفاء لأ إنتى كده هتجننى رسمى إنتى احسنلك تكلميه وتسأليه على كل ده 
حنين أنا لا عايزه أشوفه ولا أكلمه 
و سكتت شويه زى اللى بتفكر فى حاجه
وفاء ايييه روحتى فين
حنين قوليلى إنتى تعرفى عن رشا إيه 
وفاء مش كتير كانت بنت غلبانه وطيبه أوى زى أمها والناس كلها كانوا بيحبوهم دا حتى الشباب البايظ اللى كانو فى الشارع كانو بيتكسفوا يعاكسوها من أدبها عاشت هنا طول عمرها ولما أمها ماټت زعلت أوى واعصابها تعبت وانتقلو القاهره عشان كليتها وعشان تنسى شويه بعدها بكام شهر أبوها خاب واتجوز واحده تستاهل الضړب بالشباشب
حنين شباشب اشمعنى
وفاء أصلها بتلسع ولا تعورش تقدرى تفشى غلك براحتك لكن الجزمه الكعب ېموت ونروح فى داهيه عشان واحده متستهلش
حنين وهو لازم كعب خليها أرضى 
وفاء هيا إيه دى
حنين الجزمه ههههههه
وفاء أيوه كده فرفشى محدش واخد منها حاجه ونامى بقى عشان التسويق بكره عليكى
حنين عليا أنا 
وفاء آه ياختى اومال هتعمليلى فيها ضيفه اعملى بلقمتك
حنين وهيا بتبدا حرب المخدات بلقمتى يا واطيه
وفاء باااس آه دى مخدات ولا صواريخ ياخواتى ببقى أدور على واحده مبلاقيش إنتى بيتخلقولك من الهوا
حنين تستهلى عشان لسانك الطويل يقصر
وفاء خليكى جدعه بقى
حنين هيا إيه الحكايه بالظبط
وفاء أقولك عاوزه أخرج بكره أنا وخطيبى هنجيب شويه حاجات ونتفسح
حنين وأنا داخلى إيه بكده
وفاء ماما قالتلى اتسوقى قبل ما تتفسحى ولو اتسوقت هيضيع نص اليوم وهرجع همدانه ومش هنعرف نخرج دا غير إن الخروجه الصبح أصلا كبيرنا لحد الضهر
حنين هيا دى الفسحه ههههه
وفاء ياستى رضا دا ماما ماكنتش موافقه أبدا لولا إنه أتكلم مع بابا ووعده منطولش بره 
حنين ولزومها إيه مش هو بيزورك هنا
وفاء آه بس مبنعرفش نقول كلمتين على بعض كلامنا كله فى الموبايل
حنين بتحذير خدى بالك واحذرى لتندمى
وفاء مټخافيش عليا أنا ساعه الجد ببقى أرجل منه دا غير إن لو الشيطان وزه هغزه
حنين تغزييه ربنا يعينه
وفاء نعم دا يحمد ربنا إنى رضيت بيه أصلا ومتقلقيش كتابنا مكتوب يعنى أنا مراته ولولا كده مكنوش وافقو على خروجى معاه
حنين إيه ! دا كتب كتاب بس يا هبله متدلقيش
وفاء ههههههه تصدقى فكرتينى بآخر مره جه
حنين اشمعنى
وفاء كنا بنتكلم وابله سهام كانت هنا وبعدين بدأت تغيظ فيا وتلمح إننا حبيبه وأنا طلعت فيها فضل يتفرج وأنا بردح فى الآخر هديت وهو بيبصلى ولف بص لبابا وقاله انت متأكد ياحاج إن دى مراتى ولا بدلتوها بواحده تانيه وفاء مراتك دا إيه 
إنتى ناسيه إننا مكتوب كتابنا
وفاء آه صحيح
نعم آه يا نفوخى إنتى مش فاكره دا كتب كتاب وبس وهتجننينى اومال