رواية هتجنيني بقلم ايمي عبده ج٢
اذنكم
يارا فى ستين داهيه
مشى زين بعد ما سمعها شبه بتطرده
حنين يارا عيب دا الراجل فى بيتنا
يارا طبعا ما إنتى لازم تجاميله مش أكلك بسبوسه
حنين اخرسى كلمه زياده وايدى اللى هترد
فؤاد انتى عايزه تضربيها قدامى
بصتله بقرف من فوق لتحت لفوق وسابتهم وطلعت أوضتها وقفلتها عليها
يارا حست بغلطتها حنين حنين استنى أنا أسفه وربنا
مردتش عليها وحبست
نفسها فى الأوضة لتانى يوم
زين رجع بيته وسلم على الكل وأمه عماله تسأله وتحقق معاه
زين ماما فى إيه
فاطمه مفيش
زين لأ فيه من أمتى بتسألينى عن شغلى
فاطمه بطمن عليك
زين ماما
فاطمه الله هو إحنا عشان خايفين عليك يعنى
زين أيوه تعاليلى بقى واحكى
فاطمه ولد اتلم
زين حاضر عن إذنك
فارس مالك بتنفخ ليه
زين أمك وأبوك شكلهم بيرسمولى على جوازه
فارس هههههه
زين بتضحك على إيه إنت راخر مهو أنا لما موضوعى ينتهى هيدوروا عليك
فارس سيبك من الشويتين دول ما إنت عارفهم إنت إيه اللى معصبك حاجه فى الشغل
زين يعنى
فارس أنا عرفت إن مهمتك المره دى فى بيت عمك فؤاد إيه هو إنت شديت معاه
زين اشمعنى
فارس يعنى هو من أبو لمس
زين انت هتعمل زى حنين
فارس حنين مين
زين بنته
فارس هيا فيها بنته
زين لا دى بالنسبه ليا زى شهد
فارس نهارك مش فايت شهد
زين يا بنى آدم كأخت مش قصدى طبع شهد المهبب بالعكس دى بنت محترمه وطيبه وأخلاقها عاليه عاقله لدرجه بحس أحيانا إنها أكبر من سنها مع إنها لسه صغيره
فارس آه ومالها حنين دى بقى
زين بتحذرنى من أبوها
فارس نعم
زين آه طلع بيخرف ومعقد
فارس ههههه وإنت أول مره تعرف
زين وإنت كنت عارف
فارس طبعا أنا أغلب وقتى فى البيت وبقابله كتير لكن إنت بتسافر ومعاملتك ليه عالطاير
زين يعنى البنت بتقول الحقيقه مس غيره بنات بقى
فارس بنات هو مش عنده بنت واحده
زين آه وحفيده
فارس طيب دى عيله
زين عيله مين دى أنسه بينها وبين خالتها بتاع سنتين
فارس واااو دا يظهر كان بيتشاقى أوى
زين ههههههه أنا قلت كده برضه بس إنت ازاى متعرفش مش بتقعد معاه
فارس أيوه بس كلامه عن حفيدته بحس إنها لسه فى الروضه والصراحه عمرى ما طولت فى القعده معاه كنت بتخنق وأقوم مبيبطلش يسب ويلعن فى جوز بنته الكبيره اللى ماټت ولما سألت ماما لما هو كان كده متطلقتش ليه قالتلى أسكت دا هو اللى بيكرهه دا جوز بنته دا بلسم يتحط عالجرح يطيب زوج وأب مفيش منه حاجه زى إيهاب كده بس الفرق إن مراته الله يرحمها كانت طالعه لأمها بنى أدمه مش زى شهد فبطلت أقعد معاه أنا ناقص جنان
زين طب لما هو ابن مجانين عايزين يدبسونى أنا ليه
فارس ليه إنت بتقول البنت كويسه وبكره الأخوه تبقى حب
زين بطل هبل أنا زى ما شايفها أخت هيا كمان شيفانى أخ الكارثه بقى إنه يكون بيرسم على الحفيده دا أنا كده أولع فى نفسى أحسن
فارس ليه هيا للدرجه دى وحشه أوعى تكون شبهه
زين لأ بالعكس دى زى القمر بس مدلعه وعنيده وطبعها زفت
فارس شبهك يعنى
زين نعم
فارس ههههه بهزر يا أخى وبعدين لو مش عجباك ركبلها وش جبس وأكسر نفوخها هتطفش لوحدها
زين من غير ما تقول وشكلها مش طيقانى برضه
فارس خلاص تبقى اتحلت بس الراجل دا أهبل بيجوز الحفيده وسايب بنته
زين يمكن خاېف لتبور من أفعالها دا غير إنه بيحاول يثبت إنه أحسن من أبوها لدرجه إنه نسى إنه أب وبنته محتجاه
فارس ربنا يخرجك من السرايا الصفرا دى على خير
زين أنا لولا بابا مكنتش
قاطعه فارس زين خف يا بابا الشويتين دول تضحك بيهم على أبوك وأمك
زين قصدك إيه
فارس قصدى إنك مستحيل توافق على مهمه زى دى إلا لو فى مصېبه وليها علاقه بشغلك أنا مش أبوك هتقوله عشان خاطرك بس هقبل ويصدقك ولا جدها الأهطل اللى فاكر إن بمعارفه قدر يصطادك
زين يصطدنى إنت عليك شويه مصطلحات بتجيبها منين
فارس من قاموس الست الوالده أنا مش هسألك لإن دى أسرار شغلك لكن خد بالك لو فيه خطړ وحد جراله حاجه فؤاد هيقلب الدنيا هو مرووش آه لكن واصل أوى يعنى يقدر يجيلك من فوق مش مديرك بقى دا غير أبوك وإنت عارف زعله
زين الله يطمنك
تانى يوم حنين خرجت قبل ما أى حد يصحى وراحت الفيلا القديمه
يارا أول ما صحيت راحت لحنين أوضتها وخبطتت مردتش فتحت الباب ملقتهاش
يارا سعديه فين حنين
سعديه خرجت الصبح ولما سألتها قالتلى رايحه الفيلا القديمه
يارا كده طيب روحى إنتى
سعديه احضرلك الفطار يا هانم
يارا لأ
سعديه اهيييه مالهم كلهم النهارده هيفرقعوا كده ليه
يارا بتكلم نفسها فرصه أنا أروح أساعدها فى توضيب الفيلا ساعتها هقدر أكلمها وأعتذر لها وهيا تسامحنى
طلعت أوضتها وغيرت هدومها وخدت تاكسى لأنها مش عارفه المكان ركبت تاكسى واتخانقت مع السواق عشان شرب سېجاره ورماها من العربيه فى الطريق وشتمته النتيجه إن السواق نزلها فى الطريق ومشى المشكله إنها غريبه ومتعرفش الطريق والعنوان كانت كتباه فى ورقه ادتها للسواق ومشى ومخدتهاش منه وتاهت واتصلت بحنين مردتش عليها كلمت جدها كان عامل تليفونه صامت بقت مش عارفه تتصرف وهيا ممعاهش نمره حد غير جدها وحنين
تفتكروا يارا هتتصرف ازاى
