رواية هتجنيني بقلم ايمي عبده ج٣
إحنا أخوات
إيهاب طبعا صحيح ازى فارس حاسس إنه مش مرتاح مع إنه اتجوز اللى بيحبها
زين والنبى هما الإتنين يشلو ربنا يهديهم
إيهاب أمين يارب
فارس غير هدومه ونزل لقاهم لسه بيلعبو ولقاها فرصه يقرب من حنين
مى خالو حبييى شوفت حنين عملتلى إيه
فارس باستغراب حنين
مالك آه عملنا ألعاب ورق كتييير وحلوه أوى
فارس اسمها طنط حنين أو أبله عيب تناديها باسمها
مى إنتى زعلتى إنى بقولك حنين
حنين لأ ياقلبى إحنا أصحاب ومفيش بنا الكلام ده قوليلى حنين عادى
فارس يعنى أطلع منها أنا
مى وملك وحنين بصو لبعض ورجعو بصوله آه
فارس كده طب تعالو بقى وجرى وراهم فضلو يجروا ويضحكو وهو وراهم لحد ما قفش حنين وحضنها من ضهرها ولف بيها
مى بفرحه الله وأنا كمان
نزل حنين وانتى كمان وشالها ولف بيها
ونزل مى وبص لمالك وإنت
مالك لأ أنا راجل
فارس خلاص براحتك
مالك لا لا إنت صدقت وأنا كمان
فارس هههههه ماشى تعالى وشاله ولف بيه
شهد وفاطمه كانو بيتفرجو ومبسوطين شهد قامت تجرى ناحيتهم
شهد الله وأنا كمان
فارس اقعدى ياهبله
شهد مليش دعوه إشمعنى أنا
زين وايهاب وصلو لقو فاطمه مېته من الضحك وشهد بتدبدب فى الأرض وبتزن زى العيال وبتشد فى دراع فارس وهو عمال يزقها تبعد مبتبعدش وحنين والولاد واقفين يتفرجوا عليها ويضحكوا
إيهاب هو فى إيه
شهد البايخ قليل الذوق مش عاوز يشيلنى
زين وايهاب إيه
فارس الدبه عاوزانى اشيلها
شهد مليش دعوه الدور عليا
إيهاب هو فى إيه بالظبط
شهد كانو بيلعبو وشالهم كلهم وأنا اللى فاضله ومش راضى يشيلنى
فارس شيلها من قدامى يا إيهاب أنا مش ناقص عبط
زين آه فعلا جحا أولى بلحم طوره هههه
شهد طور فى عينك دا أنا عصفوره وهتشوف شيلنى يا هوبا
إيهاب نعم
شهد بمياصه شيلنى
والكل مفرفرين من الضحك
إيهاب ربنا نفسه قال ولا تكلف نفس إلا وسعها أشيل أنا فوق طاقتى ليه
شهد بحسره كده طيب أنا أسفه وراحت تقعد جنب أمها
إيهاب حس إنها زعلت بجد جرى وراح وحضنها وضهرها ليه وفضل يلف بيها وهيا من المفجاءه والسعاده مش قادره تنطق
نزلها ولفها ليه ها مبسوطه
شهد معرفتش ترد غير إنها تتشعلق فى رقبته وتحضنه جامد
شهد أنا بحبك أوى أوى يا إيهاب
إيهاب وأنا كمان والله ومقدرش على زعلك
شهد يا حبيبى
زين إحم إحم اعملو حساب إن فى عيال واقفه وعازب غلبان زيى
إيهاب وشهد اتكسفوا وكل واحد بيلف بوشه ويداريه بايديه
كلهم قعدوا يتكلمو ويضحكو لحد عز مارجع وكان سعيد بفرحتهم ولمتهم سوا اتعشوا وايهاب خد مراته وعياله وروح وكل واحد راح اوضته
فارس دخل ياخد شور وحنين لقتها فرصه نطت فى السرير وعملت نايمه
فارس خرج لقاها نايمه طفى النور ودخل نام جنبها وشدها فى حضنها
حنين اطمنت ودخلت فى حضنه ونامو
الصبح صحيو فايقين ورايقين وراح شغله وحنين كانت مبسوطه و بتساعد أم محمد وفاطمه فى المطبخ
حنين وهيا بتروق فى المطبخ هدومها اتبلت واهملت تغيرها إلا لما تخلص كل اللى وراها والنتيجه برد فى المعده وفاطمه فهمت غلط وافتكرته حمل وأول ما فارس جه من بره بلغته بالبشرى الساره زى ما هيا فاكره لكن هو أول ما سمع كده برج من نفوخه طار وطلع جرى على اوضته ودخل ورزع الباب وراه كانت حنين نايمه قامت مفزوعه
حنين بفزع إيه فى إيه
فارس وعينيه بتطق شرار بتستغفلينى يا حنين هيا حصلت الخيانه
حنين إنت اټجننت بتقول إيه إنت
فارس بقول اللى سمعتيه پتخونينى وتبلينى بابن واحد تانى
حنين إيه
فارس إبن مين اللى فى بطنك مين الحيوان اللى بعتى نفسك ليه
حنين من الصدمه مقدرتش ترد
فارس ردى بدل ما اډفنك هنا
حنين لأ دا انت خلاص مخك ضړب بتتهمنى فى شرفى ااااه ضربها بالالم
فارس اخرسى أنا اللى غلطان إنى بعاملك كبنى ادمه وبدأ يقلع هدومه بعصبيه وبيقرب منها والشړ ماليه
حنين إنت هتعمل إيه لأ أوعى بلاش أرجوك والله أنا بريئه
فارس هيبان إن كنتى بريئه ولا لأ
حنين لاااااااااا
إيه رأيكم وتوقعاتكم
ايمي عبده
